Ode aan de glimlach aan de schoolpoort

Een aai over de kruin in Aalst, een zwaai in de draai in Zottegem, het doet een mens iets. De lach van zijn juf Sabine van vorig jaar zegt Toby dat hij thuiskomt. Mama Steffie die zoonlief Tom gezwind van de achterbank op de speelplaats ziet floepen, vergeet even de onbeantwoorde SMS-jes van haar bazin. Papa Rudy die alweer geen antwoord kreeg op zijn sollicitatiebrief put moed uit het lieve woord voor dochter Tracy en uit het feit dat juf Kim ook hem ziet staan.

Ouderparticipatie begint aan de schoolpoort.

Een standaard gratis glimlachonthaal en een occasioneel oprecht compliment als avondafscheid leert de ouders dat ze partners in het leer- en opvoedingsproces zijn en niet louter sponsors en wafelbakkers. Het maakt dat een geschreven hartelijk welkom op de uitnodiging voor het oudercontact ook zo aangevoeld wordt. Mama en papa merken er dat ze geen twee-weken-te-laat-met-de-schoolrekening stempel op hun voorhoofd dragen. Als je Ahmed dag na dag vriendelijk groet, zal hij geloven dat jij en je collega’s Aïsha echt graag zien en wie weet, dat hij een school als die van jullie zelf gemist heeft. Als je Elisa met handen en voeten uitlegt dat Luz voor het eerst verteld heeft over Colombia, dan glimt ze net zo fel als haar dochter uren tevoren. “In het Nederlands, señora. Iedereen in de klas luisterde. Ze was zo fier. Luz, als je verjaart, moet je mij een verjaardagsliedje in het Spaans leren.”

Ik nodig jou uit, jij mij.

Dit is geen pleidooi voor holle vriendelijke woorden, maar voor echte persoonlijke attentie. Wie de eerste stap zet, nodigt de ander uit er ook een te zetten, dat wist de Franse socioloog-antropoloog Marcel Mauss al. Het eerste gebaar is als het ware een gift aan de ander en in ons sociale verkeer vraagt elke gift om wederkerigheid. Ik nodig jou uit, jij mij. Jij geeft mij een cadeautje met Nieuwjaar, ik kan of wil niet achterblijven. Jij toont respect voor mij als ouder, ik voor jou als leraar en voor jullie als school. Soms duurt het lang en is er schroom te overwinnen, maar het loont.

Een verhaal van effectieve verandering

Hoe verdraaid effectief een warm welkom kan zijn beschrijven de gebroeders Heath in hun succesboek Switch. Ze bespreken hoe een school in Tennesee (VS) waar gedragsproblemen bij leerlingen en verbaal agressieve ouders schering en inslag waren, het tij keerde. Het team cultiveerde goede gewoontes en maakte van een vriendelijk onthaal een strategisch speerpunt. Het creëerde een nieuwe situatie die het goede in iedereen naar boven bracht.

Overtuigt een vlot maar vaag verhaaltje uit een heel andere context je niet? Je kritische geest siert je. Maar weet dat wederkerigheid universeel is, net als de kracht van de eerste en de laatste indruk. En daar kunnen we allemaal van meespreken. Over mensen, over scholen en over mensen aan schoolpoorten.

sudoku

sudoku

Leestips

  • Mauss, M. 1990 (1922). The Gift: forms and functions of exchange in archaic societies. London: Routledge.
  • Heath, C & D (2010) Switch. Veranderen als verandering moeilijk is. Pearson Education Benelux. Het vb. vind je op p 189 – 191.

3 gedachtes over “Ode aan de glimlach aan de schoolpoort

    • Net je originele bericht gelezen, Pedro. De aanleiding mag dan verschillend zijn, de boodschap is inderdaad heel gelijkaardig. Je was me voor. Bij deze beveel ik iedereen ook jouw tekst van toen aan.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s