Als de ‘Angry Birds’ of ‘De power rangers’ tot leven komen …

In mijn klas staan er geen Angry Birds of Power Rangers. Als Mauro van de stenen een ‘Bad Pig’ maakt, moet ik even zuchten. Moet ik dit nu verbieden of toelaten? Maar moet ik dan ook alle verwijzing naar de populaire kindercultuur weren?

Drie functies van de populaire beeldcultuur

Er zijn 3 redenen waarom Mauro graag een Bad Pig maakt, volgens Christine Marmé Thompson (2006)

(1) Kinderen willen zich van jongs af onderscheiden van volwassenen; hun eigen identiteit creëren. Ze worden aangetrokken door populaire figuren, speelgoed en zelfs voedsel omdat deze minder tot de volwassen cultuur behoren – waar ze nog geen volledig deel van uitmaken.

(2) Kinderen halen verbeeldingskracht uit het speelgoed van de massacultuur. Kinderen kiezen nog steeds zelf hoe het spel met de actiehelden verloopt. Producenten geven enkel een verhaal, een achtergrond of een kader mee, maar kinderen gaan aan de slag met hun eigen ervaringen. Kinderen zijn vastberaden betekenis te geven aan hun wereld met welke middelen dan ook.

De ‘power rangers’ mogen voor volwassenen vooral het kwaad bestrijden, in mijn klas liggen ze ook al eens in het ziekenhuis. En wist je dat Elsa uit ‘Frozen’ in de bouwhoek van de klas in een prachtig paleis van legoblokken woont?

(3) Kinderen voelen zich met elkaar verbonden. Kinderen die vaak te maken hebben met verhuizen, ontdekken dat ze via Disney, Matell of Nintendo overal vriendjes kunnen maken.

Toelaten of verbannen?

Toelaten, want als we de populaire cultuur van kinderen negeren, onderdrukken we creativiteit, ontkennen we emoties en gaan we voorbij aan de betekenis van dagelijkse ervaringen (Stemmel, 2000). Kinderen hebben toegang tot een commercieel geproduceerde, populaire cultuur om hun identiteit te ontwikkelen. Het is samen zoeken naar hoe kinderen hun ervaringen kunnen verwerken via hun eigen cultuur waar we als leerkracht misschien sceptisch tegenover staan.

Mauro mag dus zijn ‘Bad Pig’ maken. Had ik het verboden, dan was hij misschien niet zo creatief te werk gegaan en had hij niet nauwkeurig gezocht naar de juiste stenen voor het samenstellen van zijn pig.

Maar de klas moet geen ‘Studio 100’ worden. Dat hoeft voor Hans Bourlon zelf ook niet. Hij geeft aan in een interview (Recto Verso) dat leerkrachten niet moeten nadoen wat de televisie reeds toont maar de wereld juist moet verbreden en ook nieuwsgierigheid moet scheppen voor andere werelden.

En daarom lees ik al eens uit een oud kinderboek voor (‘Pifpoefpaf, mijn broek zakt af’ – Maeyer), of speel ik al eens ‘Tik Tak’ voor de kleintjes. Voor mij een stukje nostalgie, voor de kleuters een uitbreiding van hun cultuur.

Meer lezen:

Thompson, C. (2006). De Beeldcultuur van kinderen. Cultuurnetwerk Nederland, Utrecht.

Platteau, W. & Hillaert, W. (2014). Kindercultuur in beweging. Interview met Hans Bourlon en Gerda Dendooven. Rekto Verso, okt-nov 2014, n°63.

Een gedachte over “Als de ‘Angry Birds’ of ‘De power rangers’ tot leven komen …

  1. Dit is op X, Y of Einstein? herblogden reageerde:
    Het is een discussie die je wel vaker tegenkomt in onderwijs, maar Freya brengt prima nuance en soelaas. Ik omschrijf onderwijs steeds vaker als kinderen oppikken in hun leefwereld om dan die wereld open te trekken.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s