Ik verras je met een boek. Beloofd.

Een mens maakt wat mee, een docent die op stagebezoek mag zeker. Kleuters die denken dat je de lieve papa van de juf bent of gewoon de boze wolf in mensenvacht. Het kan allemaal. Wat nooit went, is van je sokken geblazen worden door een prachtig begeleid aanbod. Zoals toen.

25 vroegwakkere 4-jarigen luisterden aandachtig naar een fijn verhaaltje van de juf in de kring. De moraal van het verhaal was er een met de grote M en kwam uit de Mond van de juf. We moeten LIEF zijn voor ELKAAR en SAMENWERKEN.

“Intonatie OK, mimiek +” pende mijn hand blindelings.

De verwerking nog en hop even naar de stagiaire in de volgende klas. Dacht ik. Maar nee. Haar woorden waren nog niet koud of de juf deelde al onhandige MAPJES uit met PUZZELSTUKKEN. Had ik dat goed gehoord? Niets praten over het verhaal, gewoon per 5 puzzelen. Het kwam voor mij op hetzelfde neer als een bal aanreiken aan iemand die een trapje zoekt om iets van het bovenste schap te halen. Puzzelen dus. In de kring én dan nog per vijf.

Het eerste groepje pulkte de puzzelstukjes uit het plastic, legde ze op een in de hoek geschoven zitje en drapeerde er zich rond. Een ander groepje zette zich in een cirkel op de grond en nog anderen verdeelden broederlijk stukjes of deden gewoon niets.

De koplopers schoten aardig op tot ze vaststelden dat het stoeltje te klein was voor de puzzel. In het tweede groepje nam een kind het voortouw. De anderen die scheef of ondersteboven naar de puzzel keken, staken heel af en toe ook een stukje toe als de kleur van het stukje voor hun neus alle twijfel wegnam. De traagste starters werden wat onrustig, ze konden niet achterblijven. Maar eenmaal de klik gemaakt, raakten ook zij op dreef.

Best boeiend voor een observator als ik die alleen zijn pen in de hand moest houden. En dan moest de interactie tussen de groepjes nog beginnen.

Groep 1: “Juf, mogen wij aan de tafel zitten?”
Groep 2: “Wij zullen eerst zijn.”
Groep 3: “De juf heeft niet gezegd dat het om het eerst was.”

Mijn studente keek angstig naar mij. Ze zag haar buis al hangen. Ik glimlachte terug. Echt geruststellen deed het haar niet. Had haar docent leedvermaak?

Mijn oog viel op haar kaft, mijn mond open. Ze had het helemaal zo bedoeld. SAMENWERKEN. PLANNEN, Problemen oplossen, DELEN, AFSPREKEN. Een productevaluatie zat al in haar hoofd: ze zouden samen nagaan of alle puzzels correct gelegd waren. Een procesevaluatie, idem dito: de kinderen konden zich opmaken voor een gesprek over hoe ze het samen aangepakt hadden. Zelfs de herneming van een soortgelijke activiteit twee dagen later: met voorafgaande explicitering door de kleuters van hun geleerde lessen, strategie… én nog een proces- en productevaluatie. Het stond er allemaal, met netjes opgelijst een resem pertinente doelen op vlak van taal en cognitieve en sociale ontwikkeling.

En daar moet ik nog les aan geven, dacht ik.

“Mijn pedagoge had gezegd dat we moeten durven, eens iets uitproberen en dat we meer leren van op onze bek te gaan met iets straf dan altijd voor veilig en vertrouwd te kiezen.”

Ik pende nog gauw “Attitudes: ++ “

De glimlach erbij zal ze wel onmiddellijk gevat hebben. Die van een docent die wat meegemaakt had. Een wow-moment.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s