Ze komt eraan! Lichting 2016: een verhaal uit het hart

In onze opleiding specifiëren de studenten na het verkennen van methodescholen hun eigen visie op goed onderwijs. Het bracht Anne tot een boeiende schets vol ideeën en idealen waaruit we enkele fragmenten recycleren tot blogbericht. Zelf noemt ze haar taak een tikje eigenwijs. Dat stoort niet. Het houdt ons scherp.

Ik ben klaar voor een loopbaan in het (kleuter)onderwijs. Klaar voor een sprong in het onbekende! Ik heb nul dagen anciënniteit, maar tors een rugzak met voldoende kennis en kunde om vol goede moed te starten. Maar in mijn hoofd steken ook ideeën en idealen en in mijn hart de passie om ervoor te gaan.

Hoe wijs is onderWIJS?
Net als mijn collega’s koester ik veel hoop en mooie dromen voor alle kinderen die onder mijn vleugels zullen terechtkomen. Tegelijk zie ik dat onze onderwijswereld er niet voor iedereen een van rozengeur en maneschijn is. Die wereld waar ik mee zal instappen kan best wat bijsturing gebruiken. Hiaten erin moeten dringend gevuld.

Hoewel we de mond vol hebben over brede ontwikkeling en differentiëren, ervaar ik in ons onderwijs een sterke focus op het cognitieve. Als puntje bij paaltje komt, verwachten we dat ze allemaal op hetzelfde moment de dingen kunnen die we testen. Ik weet ook wel dat wat getoetst wordt geen bijkomstigheden zijn voor een kind dat naar de lagere school doorschuift. Verre van zelfs. Maar welk belang hechten we echt aan de creativiteit van een kind? Kijken we even nauwlettend naar hoe behulpzaam het is? Zeg niet dat die eigenschappen onbelangrijk zijn in het latere leven. Wellicht kan het klassieke onderwijs daarin wat leren van de methodescholen. Kunnen ze er de handen voor in elkaar slaan? Wijs onderwijs spreekt zowel hoofd, hart als handen aan en is relevant voor vandaag en morgen.

No child left behind

No child left behindDe Amerikaanse en de Vlaamse overheid en wellicht nog een hele rits andere stellen zich tot doel de mazen van ons onderwijsnet te dichten. Ik heb met eigen ogen kunnen vaststellen dat zorg steeds meer ingeburgerd raakt, dat differentiëren de nieuwe standaard is, dat het M-decreet kinderen integreert die vroeger opzij gezet zouden zijn. Left behind. Ik hoop dat ook de samenleving de zorg deelt om de mindervaliden, de langdurig zieken, de kansarmen daarna verder mee te nemen. Niemand laten achterblijven op school is het minste, iedereen actief laten deelnemen aan de samenleving, het eigenlijke doel.
Wij kleuteronderwijzers hebben uiteindelijk maar een doel voor ogen: de kleuters, op hun eigen tempo, klaarstomen voor de harde realiteit die onze maatschappij met zich meebrengt. Maar met onze job hebben we een grote hefboom in handen en ook al kost het wrikken eraan ons veel kracht, de lichting van 2016 staat klaar om de gedreven collega’s met meer anciënniteit op de teller bij te springen.
Samen kunnen we iedereen weerbaar maken.
Samen kunnen we het verschil maken. crowd

Anne wil nog zoveel meer. Haar collega’s bij ons en elders zijn niet anders.

Dus, neem deze lichting mee en draag er zorg voor.

 

 

 

Anne Van Ginderdeuren en Johan De Wilde.
De eerste wordt vanavond bij Odisee in Aalst geproclameerd als gediplomeerde kleuteronderwijzeres door de tweede.

 

Toemaatje: een Ted Talk van Ken Robinson die Anne inspireerde tijdens de module School en Maatschappij.

Noot bij de foto bovenaan: Op de foto figureert een deel van onze lichting 2016. Er staan bovendien ook enkele studenten op die hopelijk deel zullen uitmaken van lichting 2017.

Een gedachte over “Ze komt eraan! Lichting 2016: een verhaal uit het hart

  1. Anne,

    Die goed gevulde rugzak doet me denken aan de buik van de kleuter die vol is … tot je vraagt of er nog een ijsje bij kan. Dat kan (bij de meeste kleuters) altijd nog wel. Er zijn hopelijk nog wel gaatjes in je rugzak, waar nieuwe interessante ideeën een plekje kunnen vinden.
    Wat ik in je verhaal nog boeiender vind, is de bifocale bril die je al hebt opgezet voor je aan de rest van je tocht begint. De bril die veel van mijn leeftijdgenoten pas voorgeschreven kregen als ze wat ouder werden: zo een om de kleine lettertjes nog te kunnen lezen, maar evengoed ver en breed vooruit te kijken. De wijze bril die je toelaat om te zien dat er binnen ons onderwijs zoveel kan en moet gebeuren, maar dat er ook na dat onderwijs nog een hele weg volgt voor de kinderen die we begeleiden. In dat denken moet een hele maatschappij mee, en dat moet ergens vertrekken, misschien in onderwijs.

    Hilde Coel, kleuterleidster en praktijklector bij UCLL, zei ooit: Mijn job is de mooiste job ter wereld: ik mag werken met wat mensen het allerliefst is. Mijn job is de tweede-mooiste job ter wereld: ik mag werken met diegenen die gaan werken met wat mensen het allerliefst is. En dat is elk jaar weer een prachtige ervaring.

    Ik wens jou, je collega’s en ook mijn collega’s die ervaring: plezier en overtuiging in het mogen werken met de toekomst, en … door het werken met de toekomst ook het werken aan de toekomst.

    Geniet van de proclamatie!

    Hilde Stroobants (UCLL)

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s