Leve de herfst, de haat-liefde verhouding tussen wero en muzische

Wereldoriëntatie en muzische vorming staan haaks op elkaar. Wero leert de kleuters nauwkeurig naar de wereld te kijken zoals hij is, terwijl muzische vorming kinderen net leert los te komen van die werkelijkheid.  De wereld van de winterjas en de schildersschort overbruggen, daar begint geen kleuteronderwijzer aan.

En als ze elkaar nu eens versterkten

Hoe ouder ik word, hoe meer de herfst me overweldigt. De weken durende striptease van de natuur raakt me. De kleurenpracht van de bladeren aan de takken en in de lucht, maar net zo goed het silhouet van een naakte boom in een geelrode plas. Bewijzen kan ik het niet, maar schilders leerden mij er stil bij te staan. Ik moest de bijna meetkundige structuur van Mondriaans bomen waarderen voor ik het authentieke patroon van de natuur opmerkte. De vuurzeekruin van Van Goghs moerbeiboom stak me aan om hem in levende lijve te spotten.

mondriaan boom

Impressie anders bekeken

Moeten we dan in de kleuterschool eens niet wat meer buiten de klassieke vakkenlijntjes kleuren? Kunnen we Cato & Co op explo niet vragen mooie bomen te zoeken en met Mimi bespreken wat er zo fraai is aan de treurwilg en waarom Saïd de ginkgo biloba verkiest? Tussendoor verzamelen we de mooiste en meest eigenaardige blaadjes. Terug in de klas determineren we de blaadjes online en kijken we in de kring naar bekende schilderijen van bomen. Herkennen we de bomen? Maar ook, vinden we de schilderijen knap? Waar legt de schilder het accent op? Is het de kleur die overheerst of eerder de vorm? Hebben we onderweg bomen gezien die er op lijken? Uiteraard handelt de leraar altijd met voorbedachten rade en heeft hij onderweg foto’s gemaakt die hij nu projecteert. We hebben dan wel geen moerbeiboom gezien, maar net als Van Gogh botsten wij ook op een vlammend gele bladerzon en net als Mondriaan zagen we kale bomen met een wirwar aan takken. Welk schilderij trekt ons trouwens het meest aan? Houdt iemand meer van een modernist als Picasso? Kijk hoe vernuftig pointillisten als Seurat dat deden: met stipjes verf hele bomen oproepen. En weten dat er ook divisionisten zijn die met kleine streepjes een analoog  lichteffect creëren.

Picasso la-rue-des-boisVan Rysselberghe

Expressie anders beleven

Ik wed dat het kleine grut dat daarna achter de ezel gaat staan, meer wil dan wat verfstrepen op papier zetten in ruil voor een dikke duim. Kijken ze naar de bosfoto’s van de juf, prima. Leggen ze liever een reproductie van een schilderij naast zich, ook goed. Laat ons daarna nog eens een kringgesprek voeren over verschillen en gelijkenissen tussen echte bomen onderling, tussen echte en geschilderde bomen en over stijlverschillen in die laatste categorie. Waarom kan een zelfde artiest of kleuterschilder geen twee totaal verschillende stromingen uitproberen? Herkennen we die ene hand erin?

Nu we de smaak te pakken hebben

Eenmaal waarneming en verwondering elkaar raken, kunnen we nog verder. We pendelen van wero naar muzo en terug. We slaan een brug tussen de twee gescheiden werelden en trekken er over. Heen en weer lopend verkennen we beide oevers beter dan als we ons niet voorbij de randen van onze leerdomeinen wagen.

Waar kennen we dit van? Is het blad gekarteld of gerand, enkelvoudig of meervoudig?

cappuccino-26896785

Nu we toch met al die blaadjes en takken zitten, kunnen we daar nog iets mee? Welk effect heeft een kader van dikke takken? Welk soort kader staat best bij welk schilderij?

frameframe branches

Nee, wij maken een groot passe-partout van notendoppen. Dat vinden we nog niet op het internet.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s